خواص و عوام ٫ چوپان و گله ٫ امام و امت ٫ روحانیون و مردم ٫ مولا و موالی ٫ علما و مردم ٫ مجتهدین و مقلدین ٫ آقا و مردم ٫ جمهوری اسلامی ٫ مردمسالاری دینی ٫ دموکراتیک دینی ٫ دموکراتیک اسلامی ٫ سوسیالیسم اسلامی ٫ ملت مسلمان ٫ مسلمان و نامسلمان ٫ مؤمن و کافر ٫ ولی فقیه و مردم و...
این عبارات این معنی را می رسانند که در میان ملت ایران کسانی خود را دارای شأن و جایگاه برتری می پندارند و به نظرشان دیگران باید به این گروه و افراد احترام گذاشته و همیشه به گونه ای رفتار کنند که جایگاه ایشان حفظ شده و این فاصله محفوظ بماند .
این تصور برتری از کجا آمده؟ آیا ما خواهان این برتری هستیم؟ این برتری جوئی تا کی باید ادامه پیدا کند؟
آیا افراد یا گروههای دیگری باید جای این از ما بهتران را بگیرند؟
کسانی که به هر ترتیب به عنوان حاکم یا حاکمیت در جایگاه حکومت قرار می گیرند باید پشتوانه و مشروعیت ملی داشته باشند ولی پس از گذشت مدتی چنان چه ناتوانی آنها در اداره امور آشکار شود و خواهان ترک مسند نباشند دست به رفتارهای غیر اصولی میزنند که یکی از این رفتارها بریدن از مردم و خود را خاص و استثنائی دانستن است .
اینگونه افراد و گروهها تا هنگامی که به حکومت دست نیافته اند بر گرد کم درآمد ترینهای ملت میگردند و هیچ گاه واژههای کارگر و کشاورز و مستضعف و مستمند از زبان و قلمشان نمی افتد ولی پس از پایان حکومتشان مانند اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی سابق و در خلال حکومتشان (و البته پس از پایان) مانند جمهوری اسلامی ایران شاهد افزایش بی سابقه همان گودنشینان و حلبی آباد نشینان مظلوم و محروم میشویم.
فرد یا گروهی که با تائید مردم در راس امور قرار میگیرد چه برای مدت مشخص شده و محدود ٫ چه نامشخص و نامحدود ٫ صاحب هیچ امتیاز ویژه ای در برابر ملت خود نخواهد بود چه بدلیل داشتن زور یا زر یا تزویر.
هیچ کس در سرزمین ایران به هیچ دلیل ٫ حقوق و مرتبه برتر و خاصی ندارد و همه در پیشگاه ملت و میهن خویش برابرند.
آنچه گرامی و مقدس است میهن و ملت ایران است.
هیچ گروهی از مردم ایران ٫ تافته جدا بافته از ملت ایران نیست. "منشور نیرومندی: ملت بزرگ ایران . حزب پان ایرانیست"
